Hier dan mijn eerste verhaal vanuit the United States of America! Dinsdag 14 juni 2011 ging mijn wekker heeeeel vroeg, namelijk 4 uur s'nachts. Om 5 uur vertrokken we naar Schiphol. Hier ontmoette ik de rest van mijn reisgenoten. Bo en Anouk, waar ik mee op hetzelfde camp zit, Nick, Iteke en Marieke. Na wat vertraging gingen we dan eindelijk beginnen aan ons avontuur. Wat een reis zeg, een vlucht van bijna 8,5 uur is toch best wel lang. Maar met een eigen touch screen met films, muziek en spelletjes erop voor je neus is het best uit te houden. Tussendoor nog een lekkere lunch en een snackie en we zijn er al weer bijna!

Aangekomen op vliegveld Newark in New York moesten we nog door de douane (formuliertje invullen, vertellen wat we kwamen doen en nogmaals vingerafdrukken zetten) hierna konden we onze koffers halen. Vervolgens zijn we met een echte Amerikaanse yellow cab naar ons hostel gebracht, gelegen op Amsterdam Avenue. Even inchecken en onze kamer opzoeken om vervolgens LEKKER de stad in te gaan. We gingen met zijn zessen en nog een Zuid-Afrikaans meisje en een Spaans meisje die ook op onze kamer sliepen. Helaas regende het heel hard, dus hebben we maar nog een keer een taxi genomen, op naar Times Square! Wat amazing is dat zeg, al die hoge gebouwen en schermen wat ik normaal alleen in films zag, zag ik nu in het echt, hoe vet! Hier hebben we even rondgelopen en daarna zijn we iets gaan zoeken om te gaan eten. Uiteindelijk zijn we beland bij een Cubaans restaurant genaamd Havana's. Hier hebben we heerlijk kunnen eten om vervolgens nog even de winkels te gaan bekijken. Samen met Marieke en Nick ben ik naar de M&M store geweest en nog een aantal andere winkels bekeken. Erg leuk, maar erg jammer als je weet dat je niks kan kopen, omdat anders je koffer niet meer dicht gaat;) Wel natuurlijk even de toerist uitgehangen en veel foto's gemaakt. Rond half 9 zijn we weer terug gegaan naar het hostel om daar lekker te gaan slapen.

De volgende morgen (woensdag) hebben we ontbeten in het hostel met een muffin en een kop koffie, mmm! Daarna naar de oriëntatie in het hostel. Hier kregen we extra informatie over hoe het zou gaan op camp en wat je allemaal moet weten, bijvoorbeeld als je ziek wordt of als er een ander noodgeval aan de hand is. Na de oriëntatie moesten we ons uitchecken in het hostel en moesten we buiten gaan staan met onze koffers, want om kwart over 11 zouden we opgehaald worden door Alex, de camp-director. We zagen een man staan, maar wisten niet zeker of hij het was, dus Anouk ging vragen of dat hem was en ja hoor hij was het. Dus wij in die dikke auto van de camp-director op naar het busstation. Hij zou ons namelijk op de bus zetten naar Woodstock, waar we vervolgens opgehaald zouden worden door de program-director die ook Alex heet, dus die noem ik Alex2. Na een busreis van ongeveer 2,5 uur waren we aangekomen in Woodstock, maar niemand te bekennen die ons op zou komen halen. Na even chillen in de zon in een parkje in Woodstock, besloten we Alex2 maar op te bellen, hij zei dat hij er over 5 minuten zou zijn. 35 minuten later werden we eindelijk opgehaald door Alex2 en nog een man, genaamd Paul. Hij zou ons naar het camp rijden.

Aangekomen bij het camp (na nog aan iemand te hebben gevraagd waar het was, omdat ze zelf ook niet wisten waar het was) kregen we de schrik van ons leven. Er stonden 2 gebouwen in the middle of nowhere. Hele oude, vieze, lelijke en niet kind-vriendelijke gebouwen. Na nog een extra check of dit het echt was, was het definitief dat we hier dus 10 weken moeten blijven.

Na een minuut of 10 kwam de vrouw van de eigenaar van het gebouw en zij noemde dit gebouw Just a little bit dusty. Nou dat hebben geweten. Na een korte rondleiding en de schrik van ons leven gingen we met Paul terug naar zijn huis, naar zijn property hoe hij het zelf noemt en waar hij niet over uitgesproken raakt. Hier kregen we ook een rondleiding, inclusief alle verhalen over de films die daar zijn opgenomen, over Robert de Niro die zogezegd hem moet gaan spelen in een film die over zijn leven gaat en over een piano die daar in 1 van zijn huizen staat waar Frank Sinatra achter heeft gespeeld. Oftewel een heleboel praatjes waar we na de lange reis niet echt op zaten te wachten. Na de rondleiding mochten we even gebruik maken van de internet en kregen we van Alex2 nog wat extra zakgeld voor het weekend. Hier waren we natuurlijk erg blij mee! Hierna even een pizza'tje eten bij de pizzahut, we waren nog geen eens klaar met eten toen de medewerker al kwam vragen: Are you allready ready for a doggybag? We keken elkaar aan en kwamen niet meer bij van het lachen. Dit zijn we in NL natuurlijk helemaal niet gewend, maar goed, de rest van onze pizza toch maar meegenomen in een doggybag (de pizza hebben we nooit meer opgegeten ;)) Als laatste voor die dag zijn we nog even boodschappen gaan doen bij de Wall Mart, de SUPERmarkt, echt MEGAgroot.

De volgende dag (donderdag) mochten we nog even relaxen, maar de dag erna zijn we hard aan het werk gezet. Sommige hebben misschien de foto's op facebook wel gezien dat ik met een tandenborstel een spiegel aan het schoonmaken ben. Het gebouw was echt VERSCHRIKKELIJK smerig, echt niet normaal! We waren echt bijna 1,5 uur bezig met één kamer! Af en toe kwam Alex2 kijken we nog wel aan werk waren en of we het wel goed deden, als hij het niet goed vond, ging hij het zelf nog een keer doen, belachelijk! Ook zei hij dat hij het zelf al lang klaar had gehad, oftewel we werkten niet hard genoeg, hij moest is weten hoe smerig die kamers waren. Hier begonnen de irritaties al aan Alex2. De volgende dag waren we helemaal alleen op het 'camp'. Alex2 was die dag opgehaald door Paul om een dag naar New York te gaan om te voetballen. Toen zaten we dus helemaal alleen in de Middle of Nowhere zonder iets of iemand. Maar ook vandaag was schoonmaken ons hoofddoel. S'avonds kwamen Alex2 en Paul terug en gingen we met hun nog ergens eten. Paul had nicknames voor ons bedacht: Anouk heette Chiwuawua, Bo - Foxy en ik Blue Eye. Zondag moesten we de bovenverdieping schoonmaken. Deze hoefde niet zo grondig schoon als beneden, maar moesten we wel schoonmaken. Tussendoor hadden we even gevraagd of we naar de Wall Mart konden gaan, omdat onze boodschappen toch wel op begonnen te raken. Dit kon niet. Later die middag kwam de Cutman met de mededeling dat we met hem mee konden naar de Wall Mart om boodschappen te doen. Alex2 had dit liever niet en vroeg of we niet konden wachten tot de volgende dag in de avond. Hij had als smoes dat er niet genoeg ruimte voor ons 3 was in de auto. Hij deed er een beetje vaag over. Uiteindelijk zijn we toch meegegaan en heeft Anouk op een klapstoeltje achter in de auto gezeten. Toen we weggingen zei Alex2 dat we wel een beetje op moesten schieten, omdat we nog moesten schoonmaken. We waren erg blij dat we weer nieuwe boodschappen konden kopen en dat we de volgende dag weer een normaal ontbijtje hadden. Toen we terug kwamen zeiden we tegen Alex2 dat de Cutman ons naar de 1dollar shop had gebracht, maar dat wij hadden gezegd dat we nog moesten schoonmaken. Zijn antwoord hierop was: You can take your time ladies, I don't care. Dit is overigens een stopwoord van hem die heeeeeel irritant is, omdat hij ook steeds zegt dat hij iets wel sneller kan doen in zijn eentje. De Cutman is trouwens iemand die hier ook af en toe klusjes enzo doet, we vonden hem in het begin een beetje eng, maar hij blijkt heel aardig te zijn, gelukkig. Uiteindelijk waren we 1 uur later klaar met schoonmaken, dus dat uurtje dat we wegwaren maakte ook niks uit.

Maandag mochten we beginnen aan de keuken. Ik weet zeker dat niemand ooit in zijn leven zo'n vieze keuken heeft gezien. Echt niet normaal. En die moesten wij natuurlijk schoonmaken, hij kon het ook anders. Er was geen beginnen aan en we waren dus ook heel lang bezig om 1 ding maar schoon te maken. Omdat we zelf ook uit deze keuken moeten eten, wilde we dus wel goed schoonmaken. Maar het is gewoon zo'n vieze oude keuken dat het onmogelijk is om deze schoon te krijgen, laatst staan door ons. Niet dat wij niet goed kunnen schoonmaken hoor, maar toch. En dan krijgen we ook nog dat gezeur van Alex2 dat we geen tijd mogen verliezen, terwijl normaal zijn stopzin is: Take your time ladies, en dat hij het in zijn eentje allang af had gehad. Heel irritant! Om 2 uur zijn we gestopt en zaten we er alle drie helemaal doorheen. De irritaties van Alex2 liepen hoog op, vooral omdat hij zelf niks uitvoert als wij aan het schoonmaken waren. Ons opdrachten geven, een beetje rondlopen, laptoppen en stilstaan waren zijn taken.

‘S avonds kwam de camp-director, maar die vertrok ook weer meteen om boodschappen toe doen. Ook had hij 3 Guatamaliers die hier kwamen werken en een Rus die hier ook counselor wordt meegenomen. De volgende dag werden we wakker en moesten we van de Rus horen wat onze taak was voor die dag. Alex1 en Alex2 waren er niet, zonder iets te hebben gezegd, heel raar. Soms waren ze zomaar even weg, zonder iets aan ons te melden of te zeggen. Als we dan iets willen weten of vragen, zijn ze er niet. Deze dag was voor ons wel iets rustiger, we mochten posters gaan maken voor op de deuren van de slaapkamers. Die dag hebben we nog best wat gelachen. Woensdagochtend was de camp-director weer met de noorderzon verdwenen. Van Alex2 kregen we de taak voor die dag te horen: alle ramen zemen en de poster afmaken en ophangen. Dit viel mee, dus we hebben ook lekker rustig aan gedaan die dag.

Ik weet dat dit niet echt een heel enthousiast verhaal is, maar op dit moment kan ik er niet meer van maken. De eerste dag van dit avontuur in New York City was erg leuk, maar daarna viel het erg tegen helaas. We gaan proberen er het beste van te maken.

Vrijdag mogen we lekker een weekendje naar New York, daarna zal ik kijken of ik weer een nieuw verhaal kan schrijven.

Veel liefs en groetjes vanuit Tannersville, New York!

( Ojah, foto's staan op mijn facebook, hier kan ik sneller uploaden dan op deze site. )